آتشینْ عشق

در یک شبِ سردِ زمستانی این اتفاق حادث شد ، و من تا سپیده دَم آشفته بودم . در بَزمِ شاعرانه ی من امشب غمیست بر دل ، چون بَحرِ بیکرانه سر رفته در گریبان ، تنها به این...

شاهکاری جدید در ادبیاتِ کودک : مِهمانِ ناخوانده یک روزِ برفی ازسوزِ سرما گُنجشکی آمد از پشتِ کوهها ریختم برایش گُل دانه ها را هردَم نوکش را می زد به آنها می خور...

روایتی از عشق در یک غروبِ سرد و غم انگیزِ پاییزی : ماهِ من ای ماهِ من کجایی ؟ امشب غمِ تو دارم در حَسرتِ نگاهت ، بیتاب و بیقرارم ما را رها نمودی ، با این غم فراوان سرگشته و پریشان ، افتاده در غبارم هوش از سرم رُبوده ، تابِ نگاهِ مَستَت کی میرود زمستان ، سر میرسد بهارم ؟ میسوزدازعَطش لب،ازبهرِ بوسه ای ناب تا کی غمِ تو را من ، بر این دلم گذارم ؟ از پیکِ آن لبانت ، پُر کُن تو ساغرم را در اِمتدادِ مَستی ، بی آن مَی ات خمارم عاشق شدم دوباره بشکست این دلِ من جز دیدن رُخَت من ، دیگر غمی ندارم من ماندم و غمِ تو ، با خاطراتِ عشقت آواره و گریزان ، در شامِ سردِ تارم . شاعر معاصر : داوود جمشیدیان ، متخلص به مجنون زمستان ۱۳۹۶ ...

چهارشنبه, ۱۸ مرداد ۱۳۹۶، ۰۴:۲۷ ب.ظ عاشقِ زمینی ، معشوقِ آسمانی خدایا ! تو پَروَردِگارِ منی نگهبانِ من ، در جوارِ منی ندارم بجز تو پناهی دگر تو سامان و اوجِ قرارِ منی خزان را بُرون کرده ای از دلم طَنینِ شکوهِ بهارِ منی مرا دور کن از سیاهیِ دَهر طلوعِ فروغِ نهارِ منی بجز...

در بَزمِ شعرِ من در بَزمِ شعرِ من بیا ، مُشتاقِ دیدار تو ام تو شبنمِ افتاده ای ، من گُل به گُلزار تو ام تابِ نگاهِ مستِ تو ، خمیه زده بر جانِ من ای نوگُلِ لیلی رُخَم ، مجنونِ رُخسار تو ام مَحو و پریشانم مکن ، آشُفته حیرانم مکن غم را ببر از این دلم ، چون عاشقِ زار تو ام میسوزد این دل در تَبت ،خوکرده ام من با غمت کُهنه طبیبِ ا...

آنچه که در خلوتِ من و معشوقه ام گذشت : قصهٔ عشق مَعشوقِ من شبی گفت ، داغِ غمِ که داری؟ از بهرِ دوریِ کیست، که اینگونه بیقراری؟ گفتم که عاشقم من ، میلِ رُخِ تو دارم گفتا تو هم خبر از ، حالِ دلم نداری گفتم که آتشِ ...

شاهکاری دیگر در ادبیاتِ زاگرس نشینان : مَندیرِ گُل هَمباز دوُارته ، خَزون اِویده دِلِ مو تَنگه ، اَرسام دِریدِه چالَنگ وهَف لَنگ،زِه رَه رسیدِن پَه سیچه وا کوچ ، گُلُم نَویدِه ؟ چی کوگِ بی لُف ، مو بیقرارُم آمُختِیوم مو ، وا دِلِ زارُم وا ایل ایمَهنُم ، جا وارگه پاری تا سالِ دِیه ، مَندیر بهارُم مو مَندُمه تَک ، وا غم و دَردُم هَی رُم مِنِه فِرگ، سی مَینا زَردُم اَر تَیم نیاره ، فَلَک گُلُمه دَینُم وَنُم ناش ، وِه آهِ سَردُم اِی دلِ عاشق ، سیش کوه...

گُلِ لیلی رُخِ من ای گُلِ لیلی رُخِ من ، که این همه ناز میکنی به جرمِ عشق مرا چنین غَرقِ نیاز میکنی می کِشی ام تو درعَطَش،می بری ام توتا جُنون بگو به من که غُنچه لب ، بهرِ که باز میکنی؟ در شبِ بیقراری ام ، دامِ نیاز می نَهی به ناز و عِشوه ات مرا ، بنده نواز میکنی گَه به نگاهِ مَستِ خود ، تیرِ غَمَم تو میزَنی گَه به سرایِ عشقِ من ، تاخت و تاز میکنی بانگِ جَرَس که میزنی ، خوف فَواره می کند خَنجَرِ کین به قلبم از اوجِ و فراز میزنی داغ و شَرَر که می نَهی ، بر تنِ نیمه جانِ...

عشقِ آسمانی دلِ من ، عشق می خواهد ، نه عشقِ بندهٔ عاصی ، همانا بهترین عشقی ، که می بخشاید عاصی را . شاعر معاصر : داوود جمشیدیان شهریور ماه ۱۳۹۵ ...