عشقی دگر عشقِ مرا یار خریدار نیست شوقِ دگر بر دلم اینبار نیست از شَررت تا به سحر سوختم طاقت و نایی به دل زار نیست خیمه زدی بر دلِ مجنونِ من عاشقم اما ، هَوَسِ یار نیست در گُذر از حادثِ این لحظه ها فکرِ م

حافظا ! برخیز که داوود آمده شاعری با شمع و با عود آمده آمده تا گُل نَهد بر خاکِ تو راه او دور است، ولی زود آمده شاعر معاصر : داوود جمشیدیان

کامِ دل یک شبی دلبر دلِ ما را ربود چترِ آغوشش به رویِ ما گشود چون زدم دستی به تابِ زُلفِ او از تبِ زُلفش برون شد بویِ عود خیره گشتم در میانِ سینه اش تُحفه ای دیدم که مثلِ آن نبود لب نهادم

ما به شوقِ دوست ، یاران داده ایم هدیه بر پیرِ جَماران داده ایم بهرِ فَخر و سرَفَرازیِ وطن ما شهیدانِ فراوان داده ایم خرداد ماه ۱۳۹۶ --- داوود جمشیدیان ( مجنون بختیاری )

به لب رسیده جانِ من ،چرا سحرنمی شود ؟ از این گرفته حالِ من ، کسی خبر نمی شود خزان شده بهارِ من، در این سرایِ بی کسی چرا شبِ سیاهِ من ، دگر بسر نمی شود ؟ شاعر معاصر : داوود جمشیدیان ، متخلص به مجنون بختیار

زَیدِه اَفتو زِ پَسِ کوه ، بِنیَهر که وَی دیاری بخت یاری کِرد گَویَل ، خوش وِحالِ بختیاری اوویده دِلُم هوایی ، مَستِ مَستُم که دُوارتِه بَنگِ کِل وا گالِه اِیا ، وِه دِیارِ هفت و چاری اردیبهشت ماهِ ۱۳۹۶--- داوودِ ج

وَیلونِ غُوارِ عشق مو برگِ گُلِ حُشکُم ، تو شونَمِ بهاری تَو کِردُمِه زِ دیریت ، بِیو دِی وا دیاری هر شَو گِرُم وِه دَسُم ، هار دوتا زونیامِه وِه حال ِ زار و بختُم ، مَیَر خَوَر نداری ؟ وا با دل اَنجِنیده ،

اسیرم من به دستِ غم ، در این بُن بستِ تنهایی مَبَر در این شبِ ظُلمت ، مرا با خود به هر جایی ؟ ز تو دردیست اندر دل ، که درمانش ندارد کس مرا با تو چه اُلفت که ؟ ، تو خود مولودِ غمهایی اردیبهشت ماهِ ۱۳۹۶ --- داوودِ جمشیدیان ( مجنونِ ب

عدالت ، ضربِ شمشیرعلی بود تمامِ کُفر ، درگیر علی بود گشایش هرچه بود در کار احمد ز طراحی و تدبیر علی بود شاعرِ مُعاصر : داوودِ جمشیدیان

دلْ پُر از غم شد ، پریشانش مکن با نگاه خود ، تو حیرانش مکن ای که معشوقی و دل را می بری عاشقِ سر در گریبانش مکن اردیبهشت ماهِ ۱۳۹۶ --- داوودِ جمشیدیان ( مَجنونِ بختیاری )

رفتی و به دل غمِ تو دارم آواره و خسته در غُبارم من ماندم و خاطراتِ عشقت تا کی غمِ تو به دل گُذارم ؟ شاعر معاصر : داوود جمشیدیان بهار ۱۳۹۶

دلم گنجینه ای از بیقراری است به رویِ گونه هایم اشک جاری است رها کردی مرا با خاطراتت تمام ِ حال و روزم بیقراری است اردیبهشت ماهِ ۱۳۹۶ --- داوودِ جمشیدیان ( مجنونِ بختیاری )

باد اِوَی گُلُمه بُرد ، کَدوم بُریدِه چی سیاهی بختِ مو ، هیشکی ندیده عزیزه دلِ مونه بُردِن زِ دَسُم کِی مِنِه چاسِ ظُهری ، ایجورهو دیده ؟ فروردین ماه ۱۳۹۶ --- داوود جمشیدیان ( مجنون بختیاری )

بجز از فِراقِ رویَت ، دلِ من غمی ندارد چه خوش است شورِ عشقت ، ز دلم غمی درارد به ضیافتِ من آی و ، به کنارِ من تو بِنشین که دل از میانِ خوبان ، هَوَسِ رُخِ تو دارد فروردین ماه ۱۳۹۶ --- داوود جمشیدیان ، متخلص به مجنون بختیاری

آنشب که مست بودم ، غافل بُدم که مستم مجنون شدم به عشقت،جامِ مَی ام شکستم در آن هوایِ مَستی ، من بودم و تو بودی با تابِ زلفِ تو که ، افتاده بود به دستم شاعر معاصر : داوود جمشیدیان بهارِ ۱۳۹۶

داغِ فِراقِ رویَت ، آتش زده بجانم افسوس که من نشان از ، مأوای تو ندانم خو کرده دل بر این غم ، سررفته در گریبان آواره و پریشان ، در پَیِ آن نشانم فروردین ماه ۱۳۹۶ --- داوود جمشیدیان ، متخلص به مجنون بختیاری

شاهکاری جدید در ادبیاتِ کودک : تقدیم به تمامیِ کودکانِ ایران زمین ، گُلبانگِ اذان بانگِ اذان که میاد مامان نماز میخونه ، در حال حرف زدن با خدایِ مهربونه ، منم کنارِ و پیشش یه گوشه ای از خونه ، مثلِ اون که با دستاش رو به خدا میمونه ، با اون نماز میخونم با لَحنِ بچه گونه ، توی نمازم میگم که هیچ کسی

برای پدر،عشقِ بی بَدیلم، که خدا را هرروز در چهرهٔ مَملو از مِهرَش میدیدم. امپراطورِقلبِ من عزیز و هستی و جانم پدر بود کثیر و بَرکتِ خانَم پدر بود نَهَم سر با جَبین بر خاکِ پایش که مادر عشق و ، سلطانم پدر بود شاعرِ مُعاصر : داوودِ جمشیدیان بهار ۱۳۹۶

چه کنم که بازعشقم ، ز دلم خبر ندارد؟ به سرا و محفلِ من ، هَوَسِ گُذر ندارد بشکست این دلِ من ، ز تَبِ شبِ جدایی به دلِ شکسته شوقِ ، دگری بسر ندارد فروردین ماه ۱۳۹۶ --- داوود جمشیدیان ، متخلص به مجنون بختیاری

یو چَن وقت لیوِ یوم ، هی ایزنُم جار نَدونُم چه کُنُم وا اِی دلِ زار ؟ بیو که مو دیه سیت کوه گِرِهدُم که سُخ کِردِه دلُم سی وقتِ دیدار فروردین ماه ۱۳۹۶ --- داوود جمشیدیان ( مجنون بختیاری )