KHABE NOOSHIN

کامِ دل

یک شبی دلبر دلِ ما را ربود

چترِ آغوشش به رویِ ما گشود

چون زدم دستی به تابِ زُلفِ او

از تبِ زُلفش برون شد بویِ عود

خیره گشتم در میانِ سینه اش

تُحفه ای دیدم که مثلِ آن نبود

لب نهادم بر لبانِ نازُکش

طَعمی از شَهدِ لبَش برلب نمود

در گُذر از آزمونِ سختِ عشق

خالقْ ، ایمانِ مرا می آزمود

مرحبا! بر شاهکارِ خِلقتَش

بر هُنرمندیِ نقاشش درود

ناگهان از خوابِ نوشینِ سحر

باز شد چَشمانِ مستِ من چه زود!

دور شد از دیده ام این اتّفاق

قصهٔ ما را بجز خوابی نبود.

شاعرِ مُعاصر : داوودِ جمشیدیان مُتِخَلِص به مَجنونِ بختیاری