ای خوشا آندم که بویِ بررسی از مرجع زُلفِ طبق کپی رایت تو مستم کند از مَیِ عِطرِ رُخَت پیمانه در دستم کند سر کِشم پیمانه را سرمست گردم تا سحر عشق آید سر رسد از بندِ غم رَستم کند

ای دل به بیراهه مرو ،که این عشق حیرانت کند آتش زَنَد بر جانِ تو ، سر در گریبانت کند گه بیقرارت میکند ، گه خوار و زارت می کند با من بمان ، تنها مَرو ، ترسم که ویرانت کن

در روزِ جَزا ، مقصدِ مومن به بهشت است بر صورتِ هر عاصی و بد سیرَت زشت است هر کس به سِزای خود بَرَد سهم از این مِلک در توشه ی او حاصلِ بَذریست که کشت است

شده فکر و آن خیالم ، تَبِ روزِ آشنایی بشکست قامتم بس ، زشرارَتِ جدایی بگرفت خو دلِ من ، به شبانِ انتظاری چو بررسی از مرجع جفایِ طبق کپی رایت تو ندیم ، که تو یارِ بی بررسی از مرجع وفایی طبق کپی رایت شاعر معا

برای عشق بی بدیلم ( مادر ) : فرشته ی مهربانی نیست مرا جز غمِ دل در برم دیرگهی غم شده همبسترم سر به گریبان شده ام تا ابد در غمِ آن ناز گُلِ پرپرم کرده خمیده قامتم

داغِ دِیریهِ گُلُم تَش نا وِه لاشُم نَونِه که موعاشقِ دوتا تِیاشُم کوه گِرِهدِه اِی دِلُم وَسُم وِه دِینِش چی نِسَه هر جا بِرِه هَمَش وا باشُم

رهایم کن مرا امشب ، از این سردر گریبانی چرا عاشق دل مارا ، زبزم خود تو می رانی؟ ببر دست مرا یک دَم ، به آن بُستانِ بررسی از مرجع رویایی طبق کپی رایت همانجا که نشانش را ، فقط

ز کنارِ من که رفتی ، غمِ دل سراغم آمد تَبِ بررسی از مرجع توسَن طبق کپی رایت ِ بهاری ، به سراغِ باغم آمد بشکست شاخ و برگم ز طنینِ بیوفایی به سرایِ روح و جانم ، تَبِ داغِ داغم آمد

دُحدَری وِ ایلِمون تَش نا وِ لاشُم عُمریه که عاشقِ دوتا تِیاشُم چی مَهی ایرِه پَسِ اَور ایگُروسِه نَونِه که هرجا بِرِه مو هم وا باشُم

شب شد دوباره این دل ، بررسی از مرجع بیتاب طبق کپی رایت و بررسی از مرجع بیقرار طبق کپی رایت است آشفته و پریشان ، از بهرِ وصلِ یار است از سر رُبوده هوش و ، ازدیده بُرده خوابم بی صبر و بی تحمُل ، هردَم در انتظار است

یک عمر دل ببستم ، از بهر دیدن تو ای کاش سر رسد آن ، گاه رسیدن تو مویم سپید گشته ، چشمم شده پر از اشک در انتظارِ وصل و ، فصلِ دمیدن تو

بِیَو زِیتَر وِ زیرِ لِشکِ دیدار بِیوف چی شونَمی وِ مِنِه گُلزار دلِ مو نازُکه طاقت نداره وِ عشقِت کوه گِرِهدِه مِن شَووِه تار

تا به سحر در تبِ تو سوختم بر دلِ خود آتشی افروختم بهرِ هویدایِ رُخِ نازِ تو چشم به تاریکیِ شب دوختم شاعر معاصر : داوود جمشیدیان ، متخلص به

ای غم چرا بر جانِ من ، داغِ فراوان کرده ای ؟ بر چشمِ من اشکی ز خون ، جاری چو باران کرده ای من خود سرایِ غم بُدم ، بردی مرا در کامِ خود خاکِ مرا گلگون و تر ، از خونِ یاران کرده ای

حلقه بر در زدم و ، در به رُخم باز نشد طبعِ من تا به سحر ، بی تو غزلساز نشد رویِ هر کس که گشودم به دَمی رازِ دلم چون تو معشوقِ دگر ، مَحرمِ این راز نشد

لبانم بوسه میخواهد ، بِنِه لب بر لبان من که تا بیرون کنی از دل ، غم و دردِ نهان من من از داغِ فِراقِ تو ، بسی سر در گریبانم زده آتش فِراقِ تو ، بجان تا استخوان من

در غمِ تو ، تا به ابد سوختن شعله ی آتش به تن افروختن بهرِ وِصالت همه شب تا سحر چشم به تاریکیِ شب دوختن شاعر معاصر :

مادر! تو رفتی اما ، من ماندم و غم تو خم گشته قامتم بس ، از داغ ماتم تو هرگز به خود ندیدم ، چون مهرِتو بر این دل رفتی و مانده در یاد ، آن نامِ اعظم تو شاعر