در یک شبِ سردِ یلدایی

دیشب برفِ سنگینی بارید ،

آخر شب از خانه بیرون رفتم ،

تا بارشِ برف را ببینم ،

وارد کوچه که شدم ،

ردِ پایی بر رویِ برف ،

نظرم را به خود جلب کرد ،

در اندیشه فرو رفتم ،

حتم داشتم که آن ردپا ،

جایَ پاهایِ تو بود ،

نقشِ کفِ چکمه هایت که بر روی برف حَک شده بود ،

به من میگفت ،

که دقایقی پیش ،

از کوچه ی ما می گذشتی ،

حضورت ،

در آن شبِ سردِ یلدایی ،

گُدازه های غم را تا سپیده دَم ،

در دلِ بیتابِ عاشق و تنهایم ،

شعله ور میساخت .

شاعر معاصر : داوود جمشیدیان ، متخلّص به سِتین

یلدایِ 1399