در آخرین یلدایِ قرن

دلتنگت که می شوم ،

سُراغت را از دفترِ شعرم میگیرم ،

دیدنت را بهانه می کنم ،

و بدنبال دفترِ شعرم میگردم ،

آن را ورق میزنم ،

تا غزلی را که سالها پیش در وَصفَت سروده بودم ،

را ببینم ،

غزلی راکه در آن به تو گفته بودم :

دیشب رُخَت باز ، آمد به خوابم

دل را به کامِ ، عشقِ تو دادم

رویم به شوقَت ، آغوش بگشود

هردو لبانَم .........................

شاعر معاصر : داوود جمشیدیان ، متخلّص به سِتین

" آخرین یلدایِ قرن"