نِگینِ زاگرُس

بازُفت ( نِگینِ زاگرُس نشینانِ بختیاری ) ،

که دیدنش هر بیننده ای را به وَجد می آورد :

بازُفت

بازُفت چَندی قَشنگِه ! ، مِن دلِ بختیاری

چی اَفتویی ایمَهنِه ، که وَیدِه وا دیاری

هر موسِمِش یِه رَنگِ ، سَوزِ ، سَفیدِ ، زَردِ

فَصلِ دِیَّش که مَندِه ، پُر زِه گُلِ بُهاری

مِنِه گرما تَوِسوُن ، هواش ایگوی چی بَرفِ

فَصلِ خَزوُن که اِیا ، وا بَلگایی چی پاری

هَر فَی وِه مِن زِمِسوُن ، بَرفی وِه ریش ایباره

مِن ویرِت هَی ایمَهنِه ، هَمَش وِه یادگاری

هر جاشِ که نِیَهرِی ، دیدَنی وُ مَلوُسه

ایگردی مِنِه بازُفت ، داغِ دِلِت دِراری

چی تو وِه تِی نَدیدُم ، ای مِلکِ هفت و چاری !

همه دُنیا ایدونِن ، سی لُر تو افتخاری

بیایین بِریم وابا یَک ، تا بازُفتِ بِوینیم

پَه مَندیرِ چه مَندِین ؟ کُنِین دِی گِردِواری

اَی مالِ هفت و چارُم داریم اِیاییم وِه سَیلِت

زِیتَر بِیَّو دِیاری ! مُردِیم زِه بیقراری

سِتین بِوال وِه بازُفت ، که سرزمینِ عشقِ

غَمِت بَرِه زِ مِن دل ، دِیِه غَمی نَداری .

شاعر معاصر : داوود جمشیدیان

دی ماه 1393