وِه بالِ رَهت

دِلِ مو پاکِ ، چی اَوُ چَشمه دیمه

دِلِ تو سنگِ ، چی سنگیش نَدیمه

نشینُم بالِ رَت ، تا که بیایی

هَمی روز اَر نَیای ، روز آخریمه

شاعر معاصر : داوود جمشیدیان ، متخلّص به سِتین

مهرماه 1399