وِه رِی گُلالِ مُنگشت

بیَو بِریم وا با یَک ، وِه رِی گُلالِ مُنگشت

تو کِل بِزَن سی دل مو ، مو سی تو چینُم اَندَشت

بِشینیم پا تَشِ تُنگ ، تا وِه سَوَق پا چاله

لوواموُن مِن لووِه یَک ، گاله زَنیم مِنِه دشت

شاعر معاصر : داوود جمشیدیان ، مُتخلّص به سِتین

تیرماه 1398