وا تو ایمَهنُم

زِ پِسین تا وِه سَوَق ، قِیتی نَخَردُم

تِیَلُم ایدوُم وِه تو ،خوم کور ایگردُم

اَیَر که چی هیوِه ای ، تَش نِن وِه لاشُم

تا هَنَف مِن تِشنیمِه ،وِت نیگُدَردُم

شاعر معاصر : داوود جمشیدیان ، متخلّص به سِتین