GOOLE MO

شاهکاری جدید در ادبیاتِ بختیاریهایِ زاگرُس نشین :

بختیاری

یَو بِریم زِ مال وِ دَر ، یِه چی بِگُم سیت

جا همه دُرگل نیدوم ، یِه تارِه از میت

چی نِسَه هر شَو اِیای ، وِ مِن خیالوم

خَو پِلا زَنِه سَرُم ، مِن خَو کُنُم پیت

وا اَمشَو چارده شَووِه ، تِیم خَو نداره

لاشِم اُووِی چی پوسی ، هیچ نیخورُم قیت

وِریسِن وَنُم کُلمات ، خِفتِش کُنُم نام

اَر نَیای مِن جوشیره ، تا بِوینُم ریت

یادِته که وِم گودِی ، تو زِندِه ایمی ؟

چَن وَخ پیش که تَیم بِیدی ، وِه زیر دِرَه تیت

هرفَی که چی نِسَهی ، یُفتُم وِه دِینِت

هی گُروسی زِه بَرُم ، مونِه کُنی خیت

عاشقی تَش بِگِرِه ، دَرمون نَدارِه

عاشِقُم کِردِه هَمو تِیایِ رَنگیت

تا وِه کی پَه دِی اِیای وِه مِن دِلِ مو ؟

اِویدِه زِه رَه رسیدِه موسمِ شیت .

شاعر مُعاصر :

داوود جمشیدیان ، مُتِخَلّص به سِتین