TORNE BOORE IIL

شاهکاری دیگر در ادبیاتِ زاگرس نشینان :

تُرنِه بورِه ایل

لَو بَرگِ بیدِه چالَنگ زِه ایلِ بختیاری !

دِلُم سیت کوه گِرِده ، زیتَر بیو دیاری

تَش وَندی مِن دلِ مو ، وا خالَکِ وِه نُفتِت

دونُم که تَم سی دل مو ، عاشق و بیقراری

بیو بِریم شاه مُنگَشت ، وا یَک عَهدی بِوَندیم

لَووامون مِن لَووه یَک ، وِه سیرِ دل بخندیم

دَس بِوَرُم زِر مَی نات ، تا لیمویی بچینُم

هَی بو بِنُم زِر تِشنیت ، اَی عشقِ تِی یِه چنگیم

بیو وِه مِن دلُم دِی ، تا دَس کِشُم میاتِه

بِرُم مِن اوج وا بُرگات ، هَی سیل کُنُم تیاتِه

تو سِتینِ دِلُمی ، گُلِ لَچَک رِیالیم

جا دنیا نیدُهُم مو ، یه تارِ وِه او پَلاته

اَفتَو رَه وو پِسین وَی ، پَه سیچه دِی نیایی ؟

مَی قول وِ مو نَدادی ، که وا نِسَه اِیایی ؟

تو کَوگِ لاسِ عشقی ، مو شیرِ کوه زَردُم

اَی گُل هَفت و چارُم ، پَه سیچه بی وفایی ؟

خدایا پَه بُکُش دِی ، مَجنونِنِه تو اَمشو

سی دیدَنِ رِی لیلی ، تا صُحو نیبَرُم خَو

دِلُم سی دیدَنِ گُل ، دیِه طاقت نداره

وِه یادِش ایشُمارُم ، آساره هانِه هَر شَو .

شاعرِ مُعاصر : داوودِ جمشیدیان ( مَجنونِ بختیاری)

شهریورماه ۱۳۹۵