PAEIZ

پاییز ( پادشاهِ فصل ها )

بارِ دیگر بادِ پاییزی وزید

بر رُخِ صحرا خزان چتری کشید

بلبل از شاخی به شاخِ دیگری

بالها را می گشود و می پرید

در کنارِ بِرکهْ آبِ باغِ پیر

شاخه هایِ کُهنهٔ لَرزانِ بید

اَختری از بهرِ مِهمانیِ ماه

مَحو گشته پُشتِ ابر ، مَه را ندید

سر رسید از رَه شبِ سردی دگر

ماه آمد ، رفتْ خورشید آرمید

انتظار و دیدن و شوقِ زمین

تا که آید سر رسد نوروز و عید

در گُذر از عصرِ پاییزی دگر

اشکِ شوقی از دوچشمِ من چکید

دل هوایی گشته بهرِ دیدنِ

آن بهارِ سبز و آن عیدِ سعید .

شاعرِ مُعاصر : داوودِ جمشیدیان

پاییزِ ۱۳۹۵